U bent hier

Grey Holiday op Terschelling

Grey Holiday op Skylge

Met Doeksen is het duur varen. Maar het is erg druk aan boord. Te druk. Er zijn veel die hetzelfde idee als wij hebben: even een paar daagjes Terschelling “doen”. De vakantietijd is al weer een poosje passé en je vind er dan ook voor het merendeel grote groepen grijze koppen. Met of zonder rollater. Met of zonder fiets met een meetrapmotortje en dan veelal een klein kontebijtertje aan de lader in zo’n mandje aan het stuur of achterop. Ik zou niet weten wat erger is: al die meegenomen honden die overal op strand en duinen poep achterlaat, of een tuiltje schreeuwende en jengelende kinderen waar jammer genoeg met geen mogelijkheid de batterij uit is te verwijderen. ( Voor de lezer nu begint te blazen: ik houd van dieren en kleine kinderen - die van mij zijn ook klein geweest-, maar niet van poep en gejengel).
Wat mij elke keer als ik over het eiland fiets te binnen schiet, is de blik in de ogen van de mensen die ik tegenkom. Het lijkt alsof ze willen zeggen: “Weet jij nog van toen? De tijd van de “flowerpower”, het ruige tot over de schouders hangende haar en de bloemetjesbroeken. Het donderjagen in de duinen, het openlijke blowen op de camping. Terschelling van de 60/70’er jaren. Ach hoe anders zag alles er toen nog uit. En het is net of was het toen minder pijnlijk, het lange luie liggen op het strand, het fietsen over de heuvelachtige paden….
Al die burgerlijke vakantiehoudende grijskoppen, het valt in al die ogen te lezen. Een blik van herkenning. Het herbeleven van het Terschelling van toen. Niet beter dan nu, maar zeker niet slechter…. Grey Holiday op Terschelling, niets mis mee. En nog steeds zingt Hessel: “Terug naar Terschelling, ook al word ik honderd jaar….”

Nog geen stemmen
Reactie plaatsen? Lees eerst de huisregels.

Advertentie